نبض زمان آرام می تپد روزی کودکم خواهد آمد

  گهگاهی در هوای نبودنت ، چشمهایم خیس می شوند می گویند حساسیت فصلی ست ..... آری ..... من ..... به فصل فصل لحظه های بدون تو حساسم !   ...

                  بود آیا که در میکده ها بگشایند   گره از کار فرو بسته ی ما بگشایند ..... ؟؟  

    برام هیچ حسی شبیه تو نیست تو پایان هر جست و جوی منی تماشای تو عین آرامشه تو زیباترین آرزوی منی     ...

  خداوندا این روزها چشمانم به دستان تو خیره شده اند نا امیدم نگردان   ...

  همه می پرسند : چیست در زمزمه ی مبهم آب؟ چیست در همهمه ی دلکش برگ؟ چیست در بازی آن ابر سپید؟ روی این آبی آرام بلند ، که تو را می برد اینگونه به زرفای خیال ؟ چیست در خلوت خاموش کبوترها ؟ چیست در کوشش بی حاصل موج؟ چیست در خنده ی جام ؟ که تو چندین ساعت ، مات و مبهوت به آن می نگری ؟ نه به ابر ، نه به آب، نه به برگ ، نه به این آبی آرام بلند ، نه به این خلوت خاموش کبوترها ، نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام ، من به این جمله نمی اندیشم من ، مناجات درختان را، هنگام سحر ، رقص عطر گل یخ را با باد ، ...

  ماه من ! غصه اگر هست ، بگو تا باشد ! معنی خوشبختی ، بودن اندوه است .....! این همه غصه و غم ، این همه شادی و شور چه بخواهی و چه نه ! میوه یک باغند همه را با هم و با عشق بچین ..... ولی از یاد مبر ، پشت هر کوه بلند ، سبزه زاریست پر از یاد خدا و در آن باز کسی می خواند ، که خدا هست ، خدا هست و چرا غصه ؟! چرا ؟!؟؟     ...

  چه گردبادی در درون جسم خسته ام جاریست .....  

  بار الها ..... از کوی تو بیرون نشود پای خیالم نکند فرق به حالم چه برانی ، چه بخوانی چه به اوجم برسانی چه به خاکم بکشانی نه من آنم که برنجم ، نه تو آنی که برانی نه من آنم که ز فیض نگهت چشم بپوشم نه تو آنی که گدا را ننوازی به نگاهی در اگر باز نگردد نروم باز به جایی پشت دیوار نشینم چو گدا بر سر راهی کس به غیر از تو نخواهم چه بخواهی چه نخواهی باز کن در که جز این خانه مرا نیست پناهی .....   ...

  به جان تنهایی هایم ، هراس می اندازد نبودنت ..... دلم وسعتی بس بی انتها از حضورت را می خواهد .....  

  دلم گرفته خدایا تو دل گشایی کن من آمدم به امیدت تو هم خدایی کن